Uitje medewerkers Wereldwinkel Woudenberg-Maarn,
25 oktober 2010, Zwerfsteneneiland Maarn
Foto's

Ook dit jaar heeft de werkgroep Personeelszaken ons weten te verrassen met een bijzonder geslaagd uitje! In mijn beleving was het SUPER!

In de Zanderij Maarn, gelegen in de stuwwal van de Utrechtse Heuvelrug, is in de 19e en 20e eeuw door de Nederlandse Spoorwegen zand gewonnen. Bij deze graafwerkzaamheden kwamen honderden grote zwerfstenen te voorschijn, stille getuigen van de voorlaatste ijstijd (ca. 150.000 jaar geleden). Tijdens deze voorlaatste ijstijd, het Riss of Saalien, vond er vanuit Scandinavië een enorme uitbreiding van het landijs plaats. Een muur van ijs, zo hoog als de domtoren, stroomde ons land binnen. Ongelooflijk allemaal toch? De zgn. zwerfstenen kwamen met het landijs mee.
Enkele stenen hebben een zuidelijke oorsprong. Zij zijn niet met het landijs uit Scandinavië meegebracht, maar door ijsschotsen met de rivieren uit het zuiden meegevoerd.

In 1995 werd het gesteente onderzocht en bleek het om een unieke verzameling te gaan, zowel in aard als in omvang. In 1999 zijn ca. 700 zwerfstenen verwerkt in een Aardkundig Monument, het derde monument dat in de provincie Utrecht is benoemd. De heer Enter, een Maarnse kunstenaar, maakte het ontwerp voor de inrichting van deze aardkundig waardevolle plaats. Hij maakte een prachtige combinatie van keien en industrieel erfgoed, namelijk de restanten van een draaischijf voor locomotieven op het voormalige rangeerterrein in de zanderij. Het motief van de kompasroos van de draaischijf is terug te vinden in de inrichting van het zwerfsteneneiland in de waterplas. In vier ‘taartpunten’ zijn hier enkele grote hoofdgroepen stenen terug te vinden: stollingsgesteenten, afzettingsgesteenten, omzettingsgesteenten en een groep zuidelijke stenen.

Het Recreatieschap Utrechtse Heuvelrug, Vallei- en Kromme Rijngebied is na de ontzanding door de Spoorwegen beheerder geworden van de Zanderij Maarn. Voorlopig blijft het gebied gesloten voor recreanten. In de zanderij wordt namelijk een natuurlijke begroeiing gestimuleerd, wat een kwetsbaar proces is. Zodra de beplanting voldoende is gegroeid, zal het terrein voor het publiek worden ingericht en opengesteld. Het zwerfsteneneiland is tot dan alleen onder begeleiding te bezoeken